جاوید ترابی، قهرمان سه دوره فیتنس کشور، در آخرین حضور خود روی استیج، در شرایطی موفق به کسب دوباره مدال طلای کشوری شد که ماههای دشواری را پشت سر گذاشت. وی که سابقه قهرمانی کشور، طلای مستر یونیورس و برنز جهان را در کارنامه افتخارات خود دارد، این بار علاوه بر رقابت با ورزشکاران آماده و جوان، با فشار روانی ناشی از دفاع از عنوان قهرمانی و اتفاق تلخ آتشسوزی باشگاهی که سالها در آن فعالیت میکرد و از دست دادن شاگردانش در این حادثه نیز مواجه بود.
این قهرمان فیتنس، در گفتگو با خبرنگار رزم آور، درباره بازگشت خود به مسابقات گفت: بعد از ۱۸ ماه در هشتمین دوره مسابقات کشوری (انتخابی تیم ملی) شرکت کردم و خیلی استرس داشتم که نکند نتوانم از عنوان قبلیام دفاع کنم. وقتی یک بار طلا میگیرید، تکرار دوباره آن سختتر است و فشار بیشتری روی ورزشکار ایجاد میشود.
ترابی ادامه داد: سعی کردم این ترس را کنار بگذارم و هرچقدر توان دارم برای رژیم و آمادهسازی بدنم بگذارم تا بهترین بدن خودم را به مسابقه ببرم و طلا را از دست ندهم. در این مسابقه بدنم نسبت به مسابقات قبلی خیلی بهتر بود. علاوه بر پختگیای که به مرور در بدن ورزشکار ایجاد میشود، بدنم از نظر آمادگی و سرحال بودن هم شرایط خوبی داشت.
این قهرمان فیتنس کشور، تصریح کرد: معمولاً فیتنس به بیشتر از چهار یا پنج هفته رژیم نیاز ندارد و بچهها همین مقدار در رژیم هستند، اما من برای این مسابقه ۱۰ هفته در رژیم بودم و همین موضوع خیلی کمک کرد که بدنم آمادهتر باشد لذت زیادی دارد که آمادهترین بدن عمرت را روی استیج ببری و در نهایت بهترین عنوان را هم کسب کنی. برای من اینکه با بهترین فرم بدنی که تاکنون داشتهام مسابقه دادم و توانستم دوباره طلا بگیرم، حس بسیار خوبی داشت.
وی درباره سطح رقابت در این دوره از مسابقات گفت: در مسابقات قبلی از نظر رقابت بدنی خیلی اذیت نمیشدم، چون بدنم آنقدر از بقیه متمایز بود که وقتی روی استیج میرفتم معمولاً نفر اول را جدا میکردند، اما این بار شرایط متفاوت بود.
ترابی افزود: این دوره ورزشکاران خوبی حضور داشتند، برای مثال، یک ورزشکار بود که ۱۰ سال از من کوچکتر بود و بدن بسیار زیبایی را روی استیج آورده بودم. بهخصوص در نمای روبهرو کار برای من سختتر شده بود با این حال، یکی دو بار که با آنها رقابت کردم، دوباره من را کنار نفرات اصلی قرار دادند و در نهایت توانستم عنوان قهرمانی را به دست بیاورم.نکتهای که برای من اهمیت دارد این است که به صورت نچرال روی استیج رفتم و این موضوع برای خودم ارزش زیادی دارد.
وی درباره علاقهاش به رشته فیتنس گفت: در کل فیتنس ورزش سلامتمحوری است و به همین دلیل خیلی دوستش دارم. ۱۵ سال است که ورزش میکنم، اما چهار سال است که به صورت مسابقهای در فیتنس فعالیت دارم.
ترابی ادامه داد: در فیتنس فقط بدن اهمیت ندارد؛ در کنار بدن باید به لایفاستایل، صورت، مو و سایر جزئیات هم توجه داشته باشید، مجموع این موارد است که ظاهر یک ورزشکار فیتنس را روی استیج شکل میدهد و من واقعاً به این رشته علاقهمند هستم.
از معماری تا سکوی قهرمانی
جاوید ترابی، فارغالتحصیل رشته معماری است، وی ۱۵ سال سابقه فعالیت در بدنسازی دارد و هشت سال است که در حوزه مربیگری فعالیت میکند. وی فعالیت حرفهای خود در مسابقات فیتنس را از سال ۱۴۰۲ آغاز و مسیر رقابتی خود را با کسب مقام چهارمی جام بندرعباس شروع کرد.
ترابی در مرداد ۱۴۰۲ قهرمان کشور شد و در بهمن همان سال مدال نقره کشور را به دست آورد، وی در اردیبهشت ۱۴۰۳ موفق به کسب طلای مستر یونیورس در تهران شد و در مهر همان سال نیز در مسابقات جهانی که به میزبانی کیش برگزار گردید، مدال برنز جهان را کسب کرد. در اسفند ۱۴۰۳ بار دیگر طلای کشور را به دست آورد و در آخرین مسابقه خود نیز توانست عنوان قهرمانی کشور را تکرار کند.
وی همچنین دو سال است که دبیر کمیته فیتنس شهریار است.
ترابی درباره رشتهای که در آن به رقابت میپردازد گفت: رشته من فیتنس است که یکی از زیرشاخههای آن ماسل استایل است و من در دسته قدی منفی ۱۸۰ سانتیمتر مسابقه می دهم. مسابقه در دو راند برگزار میشود؛ در یک راند با لباس رقابت میکنیم و در راند دیگر بدن مورد ارزیابی قرار میگیرد و در نهایت مجموع امتیازات مشخص میکند که کدام ورزشکار برنده است.
آتشسوزی باشگاه و روزهایی که همه چیز را تغییر داد
اما مسیر آمادهسازی ترابی برای آخرین مسابقه تنها به تمرین و رژیم محدود نمیشد. آتشسوزی باشگاهی که وی سالها در آن فعالیت داشت، اتفاقی تلخ بود که شرایط زندگی و فعالیت ورزشی او را به شدت تحت تأثیر قرار داد.
ترابی در این باره گفت: باشگاهی که ۱۰ سال در آن بودم، در اردیبهشت آتش گرفت و متأسفانه دو نفر از شاگردانم را نیز در این حادثه از دست دادم، این اتفاق برای من بسیار سخت بود. بعد از این حادثه دیگر باشگاهی نداشتم که بخواهم در آن تمرین کنم. مجبور شدیم شاگردها را در باشگاههای مختلف تقسیم کنیم و شرایط از نظر کاری و روحی بسیار سخت شده بود.
این قهرمان ارزنده فیتنس، خاطرنشان کرد: از نظر روحی تحت فشار بودم و در اوج بحران و بلاتکلیفی قرار داشتم، در همین شرایط متوجه شدم کمیته فیتنس مسابقه گذاشته است، وقتی دیدم هنوز برای مسابقه زمان دارم، تصمیم گرفتم حتماً در این چالش شرکت کنم .
وی با اشاره به تأثیر ورزش بر شرایط روحی خود گفت: من آدمی نبودم که بخواهم وقفه طولانی در ورزشم ایجاد شود، مگر اینکه بیمار باشم. اما بعد از حادثه باشگاه دیدم هرچه زمان میگذرد، شرایط روحیام بدتر می شود.
حتی میل به غذا خوردن درست را هم نداشتم این مسابقه برای من تبدیل به یک محرک خوب شد تا دوباره به روزهای عادی برگردم.وقتی برای یک مسابقه هدف مشخص دارید، باید تمرین کنید، رژیم بگیرید و برای یک زمان مشخص آماده شوید؛ همین موضوع باعث شد دوباره به روال زندگی برگردم و از نظر روحی شرایط بهتری پیدا کنم.
ترابی در بخش پایانی صحبت هایش گفت: برای من این مدال طلا فقط یک مدال نبود. پشت آن ۱۰ هفته رژیم، تمرین، فشار روحی و تلاش برای برگشتن به شرایط عادی قرار داشت اینکه بعد از ۱۸ ماه دوری از مسابقات، در چنین شرایطی دوباره روی استیج بروی و بتوانی بهترین فرم بدنی خودت را نشان بدهی و قهرمان کشور شوی، برای من ارزش زیادی دارد.
