ماجرا از کجا شروع شد؟
شروع ماجرا به ژانویه ۲۰۰۹ و مبارزه بین جورج سنت پیر (GSP) در مقابل بی. جی. پن (B.J.Peen) در چهارچوب رویداد UFC 94 برمی گردد. در آن مبارزه، بی. جی. پن در راند چهارم تسلیم سنت پیر شد. اما جنجال اصلی بعد از مبارزه شروع شد. وقتی تیم بی.جی.پن ادعا کرد که فیل نرس (Phil Nurse) یکی از اعضای تیم سنت پیر در کنار کیج، پس از مالیدن وازلین به صورت مبارز ، بدون تمیز کردن کامل دستان خود، شانه ها و پشت او را نیز چرب کرده است. بی.جی.پن هم مدعی شد زمان گلاویز شدن با سنت پیر، بدن حریف غیرطبیعی لیز بوده و بنابراین او نتوانسته از مهارت های خود به خوبی استفاده کند.
ویدئوهایی که از صحنه های بین راندهای مبارزه منتشر شد هم نشان می داد که نرس پس از چرب کردن صورت سنت پیر، انگار دستش را با مالیدن به سینه و پشت او پاک می کند. با جدی شدن موضوع، شکایتی رسمی به کمیسیون ورزشی ایالت نوادا (NSAC) ارائه شد.
پاسخ طرفین و نتیجه نهایی
در جلسه استماع کمیسیون نوادا، تیم سنت پیر این اقدام را غیرعمدی و ناشی از اشتباه سهوی خواندند. فیل نرس هم بابت این اشتباه عذرخواهی کرد (خود سنت پیر هم که از مبارزان خوشنام UFC است، همیشه گفته که هیچ اطلاعی از این کار نداشته و عمدا تقلب نکرده است). در نهایت، با توجه به این اظهارات و عذرخواهی صورت گرفته و همچنین برتری آشکار سنت پیر در آن مبارزه، محرومیتی در نظر گرفته نشد و نتیجه مبارزه هم تغییری نکرد. اما در عوض، این جنجال منجر به بازنگری در قوانین موجود شد.
قانون بی. جی. پن
مهمترین پیامد این رسوایی، اصلاح قانون توسط کمیسیون نوادا بود. پیش از این، قانون استفاده از مواد خارجی را در صورت «بیش از حد» بودن ممنوع می کرد که عبارتی مبهم بود. پس از این ماجرا، کمیسیون در اوت ۲۰۰۹ قانونی را تصویب کرد که به صراحت استفاده از «هرگونه ماده خارجی بر روی مو یا بدن که می تواند منجر به یک مزیت ناعادلانه شود» را خطا اعلام می کرد. فقط «کاتمن»های رسمی اجازه استفاده از وازلین در نقاط محدود صورت را دارند و نظارت بر کرنرها در بین راندها هم افزایش پیدا کرد. این قانون جدید در رسانه ها به «قانون بی. جی. پن» معروف شد.
شما در مورد این قانون قبلا شنیده بودید؟ یا اگر مبارز هستید، با موارد مشابه برخورد داشته اید؟
